Moris'in Hatıra Defteri

2013-03-13

Tam da şuanda yazmaya çok ihtiyacım var. Her zaman kurtarıcım olmuş kelimeler hayatım boyunca ya bir insan silüetinde ya bir kabus olarak ya da ayağımın altındaki toprak olarak göründü bana. İçine girdiğim denizle konuştum ben, gözlerimin yetiştiği yere kadar bağırdım gökyüzüne. Bu yüzden sesim gür benim. Konuştum ses tellerim acıyana kadar ben. Kalabalıklarla değil yalnızlıkla yalnızlık üzerine.

Kalbimin üzerini kaplayan acı tabakası bir süre sonra yağ tabakasına dönerken yumuşamak yerine katılaşmayı seçti organlarım. Ruhum rahatça hareket edemedi derimin içinde. Sıkışıp kaldı kayaların arasında. Bir daha hiç göremedim onu. Özlüyorum bazen. Bazense sadece şükrediyorum.

Duyduğum bu donukluk gezegene karışmamı sağlıyor. Bir dağa, bir yengece, bir kum tanesine daha yakın hissediyorum kendimi. Sıfır rakımda düşmekten ürkerken kanatlarımı çırpıyorum yerin çekirdeğine.

Farkettim ki düşmekten değil uçmaktan korkmuşum şimdiye kadar. Nefessizlikten değil suyun kendisinden üşümüşüm hep. Kediler değil köpekleri seviyormuşum ve bir ata binmek yerine bir ejderhayı sürmekmiş hayallerimi süsleyen.

Yaşlandığımı zannederken giderek küçüldüğümü de farkettim. Farkındalık hep acı acı oldu bende. Damağımda tuhaf bir tat bıraktı gerçekler. Bir gün köyde dolaşırken yaşlı bir adama rastladım ve bana sordu “ İyi bir insan mısın yoksa kötü bir insan mı?” Cevabım “Gerçek bir insanım” dı.

Konu nereden oraya geldi bilmiyordum. Şuanda da bilmediğim gibi. Onca konuşma ihtiyacımı bıçak gibi kesen sessizliğime şaşırıyorum çoğu zaman.

Sizce de çok ilginç değil mi aslında var olmayan şeylerin canımızı en çok acıtması?

2013-03-04

Bir tutam saç, elinde döndürüyor ve tarıyor. Sarıyor.

ve sonra bir tutam saç daha, sıcak maşaya değiyor tellerim ve yanıyorum…

Her kavga eşiğinde, aslında nasıl da sükunet dolu bir insan olduğumu farkediyordum. Sakindim güneş kadar. Hiç sönmeyecekmiş gibi olan öfkem sadece yutkunduğum tükürük kadar gelip geçiciydi.

Zamanı hayvanların hareketlerine göre hesaplayan beynim dingindi yılan kadar. Bir tek deri değiştirdiği o dönemlerde acım beni baştan çıkarıyordu.

Gitmeden önce öptüğüm onca erkek ve kadın… Arkamdan el sallarlarken ki huzur; içimde duyduğum.

Sürekli değişen mevsimlerim, hesaplanamaz günlerim ve unutulan cümlelerim. Arkamda bıraktığım barış ve kafamın içindeki savaş.

İzlediğim müzik klipleri oynarken kafamda ve hiç ses yokken kulaklarımın içinde, arkamda el sallayanların yarattığı rüzgar…

Fırtınalarımdan sonra açan hava ve günün hemen ardından başlayan gece.

Durduraksız ağlama krizleri ve özgürlüğe olan aşkım. Adaletle kavrulmuş egom ve yüksekbenliğim.

Hiç cevaplayamayacak olduğum cümlelerimdi geride kalanlar.

Uzun saçlarımın rüzgarda dalgalanışını kendime dışarıdan bakan iki göz gibi izleyişim bana hiçbir zaman tuhaf gelmiyordu. Bozuk olmayan gözlerime taktığım gözlükler de.

İzlediğim, gizlice; kadınların vücutlarına sahip olmaktı istediğim. Her iki türlü de. Vahşileşmek istiyordum, durgun suların arasında yaşayan piranhalar gibi. Tekil halde kalmak istiyordum kalabalığın içinde.

ve baktığım şeyler midemi bulandırdı sadece benim. Duyduklarım ve hissettiklerim açlık yarattı ve tüketti bedenimi içten içe. Kendi kendini yiyen bir kurt gibiydim. Küçük ve büyük.

Büyüklük kompleksimle küçüklük kompleksine kapılan obez bir çocuk, derisinin altından kemikleri sayılmayan ama beyni görülebilen sıska bir oğlan çocuğuydum yeri geldiğinde ise.

ve özgürlüğe duyduğum aşk. Beni bağlanmaktan koruyordu toprağa ve daha çok yaklaştırırken aslında en büyük korkuma.

Damarlarımda akan kanın yeşil olduğuna inandım ben hep ve saçlarımı hissettim.

Bir tutam saç,

ve bir tutam daha…

2013-02-07

Koltukaltını traşlamayan kadınları seviyorum. Evet belki biraz kötü kokabilir ama cenneti isteseydim kırlara koşardım öyle değil mi?

Şehvet şubemden çıktığım zaman ağzımda sperm tadı, rahmimde ölmeye yüz tutan milyonlarca hücre vardı. Tek istediğim uzaklaşmaktı sevdiğim tek yerden. Mutlu olduğum tek noktadan uzaklaşmak evime gitmek istiyordum. Ama evim diyebileceğim bir yer yoktu hafızamda. Trafik ışıklarını takip ettim yürüyerek. Yanımdan geçen otobüslerin camlarından bana bakan gözler ifşa olmuş orospuluğumu süzüyorlardı tek tek. Ben aldatan bir kadındım. O ana kadar beni seven herkesi aldatmıştım. Kendimle oynarken bile aldatıyordum onları. Hep tanımadığım birilerini düşünerek. Ve şehvet şubem. Evet büyük omuzlarının altında beni yatakla arasında kıstırışı. İçimdeyken kendimi asla huzursuz hissetmiyordum. Belki de tüm şuan hissettiklerim o içimde değil diyeydi. Parmakları aklıma geldi ve arkamdan birisi bana seslendi. “ Hey hanfendi, çantanızdan bunu düşürdünüz”

Elinde kalbimin olduğunu kafamda kurarak adamın avcuna baktım. Boştu.

Sonra neden bilmiyorum bir parıltı farkettim elinde. Sokak lambalarından birisinden yayılan ışık adamın elinin içine varmıştı ve oradan da benim retinama. Parlayan şey gözümü aldı, tıpkı ilkokuldayken hocanın gözüne saatimle ışık yansıtmam gibi.

Bir jilet duruyordu avcunun içinde adamın. Neden sonra jilet havada asılı kaldı, adam öylece yokoluverdi. Nereden geldiği belli olmadığı gibi nereye gittiği de tam bir muammaydı.

Parlak objeye baktım. Alelacele olduğu yerden alıp cebime tıktım ve yoluma devam ettim.

Bu olay yağmurlu bir günde sahildeki yürüşümü aklıma getirmişti ama sanırım bu başka bir hikayenin konusuydu.

Bembeyaz bir odada uyandım ertesi sabah. Üzerimdeki kabanı çıkarmadan öylece yığılmıştım yatağa. Yanımda kızıl saçlı bir kızın yattığı dikkatimi çekti. Benim dolmalığımın aksine o çırılçıplaktı. “Üşümüyor mu?” diye geçirdiğim içimden. Sonra ona sarıldım. Orada değilmişim gibi; kıpırdamadı. Ya da…

“Ya da ölü gibi” dedi içimden bir ses.

Seksin vaadettiği tek şey pişmanlıktı benim için. Erkeklerin ego tatminlerinden ve kadınların anlaşılmazlığından usandığım kadar hayattan usanmamıştım. Karamsarlıktan çok uzak, zevk düşkünü bir canlı olarak tanımlayabilirim kendimi. Çocukluğumdan beri tek fantezim pübik tüylerini uzatmış bir kadının resmini çizmek olmuştur. Yaşım geçtikçe ve yeteneklerimi öğrendikçe bu fantezi yani hayali kadınımı resmetmek yerini fotoğrafını çekmeye bıraktı. Fanteziler asla gerçekleşmeyeceğini bildiğiniz hayallerdir. Eğer gerçekleşme ihtimali ortaya çıkarsa fanteziniz artık bir fantezi değil karşı konulmaz kader haline gelir. Ve benim fantezim bu tanımlamaya oldukça uyuyordu. Öyle olmasa burada olmazdım değil mi?

Başından beri haklıydı sevgilim. Teninden, sesinden, kokusundan ölesiye sıkılmıştım. Öylesine sıkılmıştım ki onunla ilgili her şeyden, her fırsatta şehvet şubeme koştum. Sabah kalktığımda, işten çıktığımda, gece uyuyamadığımda. Ve şehvet şubem beni besledi. Penisinden akan beyaz suyla. Bulabildiği her boşluğumdan besledi beni. Ruhuma kadar işlemesinin sebebi de buydu.

Şimdi bu kızın yanında beni görse şehvet şubesi ne düşünürdü ne hissederdi bilmiyorum ama kalbinin kırılacağından emindim. Ama kendimi alamadım. Çıplak vücuduna bastırdım ıslak vücudumu. Soğuktu, çok souğuktu. Bir insanın olmaması gerektiği kadar. Saçları parlaklığını yitirmişti sanki içindeki can çıkınca. Onu kendime doğru çevirmek istiyordum ama korktum. Yüzündeki ifadenin olabileceği şekillerden sanırım. Öylece sarılı kaldım donuk, kaskatı bedene.

Ellerim cebimde şehrin arka sokaklarında ayarladığım travesti ile randavulaştığımız yere doğru gidiyorum. Az önce yediğim sosisli midemde yanma yapıyor. Lanet olası şeyin dana eti oldundan emin değilim. Kedi eti, at eti, martı eti… saydıkça sayasım geliyor. 1 sigara 2 sigara… Yolsa yürürken ne de çok sigara içiyorum Kadıköy’deyken. Bildiğim sokaklar, bildiğim esnaf; bilmediğim bir travesti ile buluşmaya gidiyorum. Fotoğraf makinesinin çantasının ağırlığı omzumu çürütüyor.

Bu odadan çıkmam lazım, onu burada böylece bırakıp. Koşmak istiyorum, bacaklarımı hissetmeyene kadar. Şehvet şubem nerede ve onun ter kokusu. Adımımı atıyorum sokağa, sıcak terletmiyor, soğuk üşütmüyor beni. İklimlerden hangi gündeyiz bilemiyorum. Gündüz olmuş bile.

Tam karşımda uzun boylu bacakları traşlı bir adam. Kadın kıyafetleri içinde. Allak bullak oluyorum güzelliği karşısında. Ben kendi kadınlığımdan utanıyorum. Yanına varınca tek bir kelime bile etmeden belinden itekliyorum onu gideceğimiz yöne doğru. Otel odasının numarası 2011.

Koşuyorum Beyoğlu’nda. Ağlıyorum ve elimi cebime atıyorum telefonumu almak için.

Otel girişinden itibaren küf kokuyor. Travesti burnunu buruşturuyor yanımda. “Ne sanmıştın orospu çocuğu seni Hilton’a götüreceğimi mi?” Elimi cebime atıyorum odanın anahtarını bulmak için.

Şehvet dükkanım karşılıyor beni eve geldiğimde. Her zamanki kokusu, her zamanki hüzünlü gülümsemesi, her zamanki seksapeli. Erkeklerin tanrısı diye düşünüyorum içimden. Bense kadınların yüzkarasıyım. Elimden tutup odaya doğru götürüyor beni. “Sen git banyoda ufak bir işim var” diyorum. Lavabonun suyunu açıp ses yapıyorum kendimce. Elimi cebime atıyorum.

Cebimde ne olduğunu gördüğümde…

Gece olmuş bile, belli ki Tanrı ışıkları erken kapatmış bu gece.

2012-12-27

Anonymous asked: İçimin taaa derinine işliyorsun... Kim bilir gözlerin de ne güzel bakıyordur, derin derin. İçinden çıktığın deniz gibi...

Menekşe? :)

2012-11-29

Kaburgalarımın arasında hep bir içsızısı hep bir vicdan azabı. Minicik yüreklerden bile ben sorumluymuşum edası ruhumdaki. Nefret ediyorum ve bıkkınlık hissini yaşıyorum bıkana dek.

Yirmilik dişim ağrıyor, apse yapıyor, yüzüm şişiyor. Dişlerimi sıkarak uyuduğum için oluyor tüm bunların hepsi. Türkçem kötü, dilini yutmuş birinin anadiliymiş gibi konuşuyorum lisanı.

İçtiğim her nefes sigara batıyor ciğerime, kendime hiç acımıyorum. Sokakta donan bir köpeğe acıdığım kadar bile acımıyorum kendime. N’olacak diyorum içimden. Ne olabilir ki en fazla. Ciğerimde bir yara var hissediyorum. Ama o bile acıtmıyor kaburgalarımın arasındaki boşluğu dolduran iç sızısı kadar.

Bununla mı doğdum bilmiyorum, belki de genetik bir hastalık. “Şuşu’yu düşünüyorum”

Tedirgin insanlardan, ben merkezlilerden dolayı dünya kötü bir yer. Kimse bir başkasının ne hissettiğini düşünmek dahi istemiyor. Oysa ben sokaktaki köpeğin bile hislerini düşünüyorum. Düşünmek zorundayım. Çünkü o benim yüzümden orada. Ben sıcacık evimde oturduğum için o sokakta ve üşüyor. Yanlış mıyım? Bunu bana nasıl kanıtlayacaksın.

Münazaralarda beyazın siyah olduğunu söyleyen taraf kazanırken sen beni gerçeklere nasıl inandırabilirsin ki?

Sokaktaki köpeği düşünüyorum, Şuşu’yu. Ben sadece onunla uyumak istiyorum. Titremesini almak ve gözyaşlarımı tüylerine silmek istiyorum. Dünyadaki en masum kalp atışını dinleyerek gece geçsin istiyorum. Sonra sabah 5.30’da bir sabah yürüyüşü. Uzmanların tembihlediği gibi yarım saat ile 45 dakika arası. Şuşu’ya tasma takmak istemiyorum. Gönlünce takip etsin beni. Hatta yanyana yürüyelim işte ne olacak ki…

Sevmek istiyorum ve sevilmek. Tüm bencilliklerden tüm korkulardan uzak bir şekilde. Annem bile izin vermezken buna. Dünyadan ne bekliyorum? Diğerlerinden ne bekliyorum?

Belki de ben sokağa atmalıyım kendimi. Şuşu ısıtmalı beni minicik bedeniyle. Vahşi hayvanlar gibi olmak tek derdim. Hayatta kalmak değil, savaşmak değil, dövüşmek değil sadece sevmek… Sevmek benim derdim… Çünkü sevmek vahşetin ta kendisi.

2012-11-09

Anonymous asked: Bilmiyorum şu an neredesin? Ne yapıyorsun hiç haberim bile yok... Az sonra okuyacağın satırlara ne kadar uyum sağlayabilirsin günü bu saatinde bilmiyorum... Gözlerini kapat ve yıllar sonra en mutlu olduğun anı yaz hadi...

Yıllar sonra mutlu olmak değil aslında ama mutluluğumu tasvir edişimin üstünden yıllar geçmiş olabilir. Hatta hiç tasvir etmemiş bile olabilirim. Ben mutluluk tarafından güdümlenen birisi değilim malesef. Ama bu benim edebi yanım. Bir de gündelik hayatımda sahip olduğum kişiliğim var ve ben aslında oldukça mutlu bir insanım. Bu soruyu bana 1 sene önce sormuş olsan belki bu satırları daha farklı yazardım. Ama 1 senedir hatta buçuğu da var çok ama çok mutluyum. Ancak ben senin aslında ne demek istediğini anlıyorum. Sana mutluluğu tarif etmemi istiyorsun kendi gözümden. Çok zor değil bu benim için, “Sahildeyim, denizin sesini herhangi bir deniz kabuğuna ihtiyaç duymadan duyabiliyorum kendi kulaklarımla… Gün doğmak üzere. Etrafta kimse yok. Ben yalınlığı tekilliği seviyorum ama yalnızlığı değil. Yürüyorum kıyıya doğru. Dün gelmişim İzmir’e. Gece 2’de. Çıplak ayaklarım suya değiyor. Su soğuk. Kesiyor bileklerimi. Önümde deniz, arkamda hayat. Ölüm hiç yokmuş gibi hissediyorum. Halbuki insan bunu bir tek öldüğünde hissedebilmeli bence. Ama ben öyle hissediyorum işte. Rüzgar saçlarımın arasından geçiyor. Ayaklarıma bakıyorum. Onlar suya alışmış görünüyorlar ama ben İzmir’e henüz alışamamışım. Hani bulunduğun mekanı yadırgadığın anlar vardır ya. ‘Burada olduğuma inanamıyorum’ dersin. Öyle benim içimdeki duygu da işte. Keşke diyorum fotoğraf makinemi getirseydim yanıma. Ama ellerimin bomboş iki yanımda sallanıyor olmasını da seviyorum. En huzurlu anda bile ikilemlerle dolu olduğumu farkediyorum. Sonra kafamı boşaltmak istercesine sallıyorum iki yana başımı. Sonra bir çift göz hissediyorum ensemde. Sanki reseptörlerim varmış gibi. O duygu da nasıl oluyorsa. Ayak sesi duymayı planlayarak kulak kabartıyorum gerime. Sahil toplasan 10 metre. Ben dalganın içindeyim. Kafamı çevirip bu muhteşem 6.hissi kaybetmek istemiyorum. İstemediğim bir çok şeyi yaptığım gibi bunu da yapıyorum ama. Çeviriyorum başımı, hayatımın aşkı orada. Senelerce ulaşamadığım. Tüm bu yazıların sebebi. Zamanında terkettiğim, onu artık sevmediğimi söylediğim hayatımın aşkı. Gözlerini çok seviyorum onun. Denizi sevdiğim gibi. Ama o an yalınlık hali tekillik hali. ‘Sen git, ben de şimdi geliyorum’ diyorum sevgilime. Beni alnımdan öpüp uzaklaşıyor. Ben belime kadar suya giriyorum. ‘Ya hiç geri dönmezsem’ diye geçiriyorum içimden. Göbeğim soğuk. Ölümü düşünüyorum, kaybolmayı. Sonra sevişmek istiyorum sevgilimle. Sıcak olmayı istiyorum. Karnımı ısıtmasını istiyorum onun. Güneşin henüz doğduğu odamızda denize bakarak onunla birlikte olmak istediğimi farkediyorum. Denize arkamı dönüyorum biliyor musun? Yine yürüyorum, yine kıyıya doğru… Sanırım mutluluk böyle bir şey, nereden baktığına bağlı olarak değişebilen… Az rastlanır, bu yüzden de kıymetli olan bir şey.

Bu soru uzun zamandır gelen en güzel sorulardan biriydi. Ya da ruhum çok müsait bu ara bu tarz şeyleri düşünmeye. Teşekkürler.

2012-11-02

Uzağınızda ya da yakınınızda olması bir şey değiştirmiyor. Ölüm bazı insanlara hiç yakışmıyor. Benim gibi birisinin ağzından bunları duymak çok ilginç olsa da…

Bazı insanlar vardır sadece uzaktan görürsünüz onları. Hayat bir şekilde yollarınızı kesiştirmez. Tam buluşacak gibi olursunuz ama lanet olası çatallanan yollar. Yine de göz göze geldiğinizde kocaman gülümsersiniz işte. Uzaktan. Uzaktan bakar ve gülümsersiniz. En büyük samimiyetinizle.

Biliyorum utanç verici bir şey bunu söylemek ama belki O değil de bir başkası olsaydı, ne bileyim işte adı B ile başlayan, C ile başlayan ya da Z ile başlayan… Hatta bütün alfabeyi katabilirsiniz bunun içine. Bu denli üzülemezdim. Eğer alfabedeki tüm harfler ölseydi bu denli etkilenmezdim.

Minik, sarı saçlı ela gözlü bir kızdan bahsediyorum size. Hani mutlaka tanırsınız siz de… Herkesin sevdiği kimseyle husumeti olmayan o insanlar vardır ya. Böyle bi’ milyarda bir falan gelirler dünyaya. Heh işte o kızdan bahsediyorum ben de. Tanırsın mutlaka sen de.

“Ben biseksüelim” di ilk cümlesi hatırladığım. Böyle özel bir şeyi hiç tanımadığın birine neden söylersin ki… Sonra koridorun sonundan gözgöze geldiğimizde bana göz kırpışı geldi aklıma öldüğünü öğrendiğimde. Saçlarının sarısı mıydı aurasını bu denli güçlü yapan yoksa içinde başka bir şey mi vardı bilmiyorum. Bazı insanlar insan değil gibiler. Bu kız da öyle bir kızdı işte.

Güldüm öldüğünü öğrendiğimde. Ne saçma bir tavır. Güldüm, “Şaka” dedim.

Yoo gayet ciddiydi.

Ölüm oldukça ciddi bir şeydi. Bahsederken, yaşarken, öğrenirken…

Telefonu kapadım sonra. Bunda bir gariplik yok: AĞLADIM.

Önümde 389 km yol varken ağladım. Koridorun ucu gittikçe uzaklaşıyordu hatıramda. Sesler baskın geldi beynime. O’nun kulakları artık duymuyordu. Nefesim sıklaştı, O’nun göğsü inip kalkmıyordu artık.

ŞAKA. Yoo gayet ciddi bir durum. Yeniden güldüm. Ve sonra ağladım. Ve sonra yola çıktım. 389 km sonra Zincirlikuyu var. Annesinin yanına gömdüler.

Gözümden bir damla yaş gelmedi, hava bunaltıcı sıcaktı. Cenazeler hep çok ilginç gelmiştir bana. Herkes ağlar. Ağlamayanlar dimdik durur. Dua bilmeyenler yalandan dua okuyormuş gibi yapar. İmam konuşur. Kalabalık dinler. O’nun kulakları artık duymaz olmuştu gerçi. Benimki duyıyordu ama her şeyi. Yanımda bir adam çelenk söyledi adına. O an verdi yani siparişi. O’nun para ile çiçekle falan derdi yoktu ki artık. Gözleri görmüyordu artık. Benim gözlerim kupkuruydu.

“Nasılsın?”

“İyiyim. Sen?”

Bıraktık ve geldik.

Şaka gibi, ama gerçek.

Güldüm ve ağladım…

Ölümün karşısında.

2012-10-18

Biliyorum delice gözüküyor. Bu şarkıyı dinlerken bunları yazmak bana da çok garip geliyor inan bana. Ama yaşadım ve yaşadığım bir şeyi anlatmam lazım. Bilinçaltımızın da altında yatan bir şeyden bahsedeceğim sana. Gördüm diyorum, duydum ve hissettim her hücremle. Acının da ötesinde bir şey yaşadım. Bir tür hayal alemi gibi ama gerçek. Aralarındaki farkı kaybetmene yetecek kadar gerçek hem de. Çığlıklarını bastıramadığın bir alemden bahsediyorum burada. Ama aslında çığlık atmadığın. Hatta dışarıdan bakan birisi için mışıl mışıl uyuyor göründüğün bir ortam burası. İçine giren bir şeyler var. Bir nevi ele geçiriliyormuşsun gibi düşün. Başka bir varlık başka bir duygu veya başka bir gezegenden başka bir insan tarafından. Hayır orospu gibi hissetmiyorsun kendini, daha çok kurban gibi. Tecavüz değil yapılan şey sana istediğin için oluyor biliyorsun. “ Tanrım! Hiç kurtulamayacağım buradan!” Sürekli aynı kelimeleri ya da cümleleri tekrarladığını düşün. Yapıyorsundur illaki normalde. Kafan, kafan o kadar karışıyor ki nasıl anlatacağını bilmiyorsun ama. Takılmışsın gibi. Bozuk bir plak gibi ya da cd ya da flashdisk. Ne olduğundan ziyade nerede olduğunun daha önemli olduğu bir yer burası. Karanlığın içinde kırmızı ışıklar patlıyor ve hayır düşündüğün buysa uyuşturucu almadım. Kanımda gezinen bir şeyler var ama uyuşturucu değil kesinlikle. Belki uyku hapı evet. Rüya görmüyorum, uyuyor değilim; biraz baygınım sadece. O şey, bilinçaltımın da altındaki şey, acı veriyor bana. Kusmak istiyorum. Boğazım tıkalı sonuna kadar. Sanki bir zenci… Irkçı oluyorum öfkeliyken. İnsan ırkıyla ilgili tabi bahsettiğim şey. Hep aynı cümleleri kuruyorum. Kapana kısılmış gibi. Bildiğin tüm kelimeleri unuttuğunu düşün. İşte öyle. Cinnet gibi. Geçiriyorum. Sonra, sonra unutuyorum biliyor musun? Yavaşça değil, ışık gibi hızı ölçülemeyen bir şekilde. Ses bariyerlerini kırıyorum ve sonra yol alıyorum uzay boşluğunda. Tek bir harfin bile ne çok şeyi değiştirebildiğini bilen birisi olarak, hafızamı yitiriyorum. Hafızamı kaybettiğimi hatırlayarak yaşıyorum sonra. Sonra hep yaşıyorum, hiç ölmeyecekmişim gibi. Bilinçaltımın da altındaki şey. O şey! Evet. O hep orada, ben sadece hatırlamıyorum…

2012-10-08

Ölürken gözlerimin önünden geçti hayatım…

Ve ölmem tam yaşadığım gün sayısı kadar sürdü.

2012-10-04

Bir kadın var çok uzakta. Manideki köy gibi. Uzak, sisli ve puslu. Ama zaten o ikisinin de aynı olduğunu bilen birisi. Aynı olduğumuzu bilen birisi.

Işığın içindeki karanlık bir nokta gibi. Kör noktam gibi. Asla göremediğim ama varlığını hep hissettiğim. Beynimin bir köşesine yansımasının düştüğü kadın. Beynimden yüreğime akan kadın. Yüreğimden damarlarıma salınan kadın. Damarlarımdan en özel noktalarıma ulaşan kadın. Hücrelerime işleyen.

Durup dururken çakan bir yıldırım gibi. Korkutucu ama sonrası ıslak.

Kıvırcık saçlı kadın. Toprak gibi kokuyor olabilir mi acaba? – ~~Saçları mesela~~

Çimen gibi kokuyor olabilir mi acaba? – ~~Elleri mesela~~

Yatağıma girerse yeşilini bırakır mı acaba?

Var gibi görünürken yok kadın… Yok olan kadın.

Kadınlığımı hissettiren kadın. Bir erkek değil bazen bir kadın.

Çıplak görmeyi arzuladığım, bacaklarının arasına uzanmak istediğim kadın.

Saçlarımı ıslatan kadın.

Heyecanlandıran, aklımı başımdan alıp bacak arama sokan, kanı ellerimden alıp kalbime süren, yüzümü göğsüne koymak istediğim bir kadın var çok uzakta. Şiirdeki köy gibi.

Asla gitmeyeceğim,

Asla görmeyeceğim,

Ama orada olduğunu hep bileceğim…

2012-09-29

korayna asked: merhaba. en son paylaştığın fotoğraf gibi paylaşımlarda bulunan bir blog biliyor musun acaba ?

Merhaba, izlediğim bir filmin screenshotıydı demin ki fotoğraf. Benim gibi fotoğraflar paylaşan blog önerilerimse

http://asimetrik.tumblr.com/

http://yarakgibiadam.tumblr.com/ da ilginçli fotoğraflar paylaşır her zaman. İlk aklıma gelenler bu isimler oldu.

Eğer bu tarz fotoğraflarla ilgileniyorsan sana bir önerim olacak. Google görselleri aç ve aklına gelen ilk kelimeyi yaz. Sonlara doğru git ve daha fazlasını göster de. Mutlaka ilginç bir şeyler karşına çıkacaktır emin ol.

Belki merak eden başkaları da vardır diye public paylaşıyorum sorunu. Umarım bana kızmazsın. Kızdıysan da şimdiden özür :)

→

Kimin neyi seveceği belli olmuyor öyle değil mi? Mesela ben donu aşağıya kaymış ve tecavüze uğrayıp muhtemelen apartmanın 5. katından aşağıya atılmış kadının fotoğrafını çok seviyorum. Ya da bedenimizin içinin görünmesini. Hangi kası çekince hangi parmak oynar? Sırf kadavra dersini alabilmek için belki de doktor olmayı isterdim.

Dışı herkesin birbirine benzemiyor mu? Şöyle uzaktan bakınca herkes ama herkes altın orana sahip gibi. Ben içini merak ediyorum insanların. Dersinin altındakileri, kaslarının altındakileri, organlarının arasını dolduran o boşluğu merak ediyorum işte. Kimsenin erişemeyeceği, öldüğümüzde bile hiç bir böceğin yiyemeyeceği o boşluğu.

Çünkü, çünkü gözlerine baktığımda insanların gördüğüm tek şey o boşluk.

→

Anonymous asked: biliyo musun sen ve ben yani biz aslında neyse

Biliyor musun, ben, gerçekten, seni, anlayamadım :S

2012-09-26

Anonymous asked: ben görmedim.

Ben her gün görüyorum…

2012-09-24

Anonymous asked: yazdıklarınızı sürekli takip ediyorum. bence akıl sağlığınızda bir problem yok daha çok kelime mühendisi olarak nitelendiriyorum sizi. insanlar yazdıklarınızdan nasıl etkileniyor bilmiyorum ama ben çoğu zaman içimden geçirip söylemeye cesaret edemediğim seyleri sizin yazmanızı beğeniyorum. umarım birgün kimliğinizi açıklarsız.

Güzel sözlerinden ve akıl sağlığımla ilgili düşüncelerinden dolayı çok teşekkür ederim. Kimliğimi açıklamak bilmem neden garip geldi çünkü zaten olduğum gibiyim burada. Hikayelerde konuşan ses, sorulan sorulara ise kendim olarak cevap veriyorum. Burada birkaç insan da var üstelik adımı sanımı bilen. Dost olduğum insanlar. İçimizden geçenlerin aynı olmasına çok sevindim. Genelde dışımız aynı oluyor insanlarla ama içimiz…bambaşka